Rüzgarın Sürükledikleri

67008

Yine esiyor deli rüzgârları geçmişinin

Savuruyor yüzüme yüzüme sararmış yapraklarını kaldırımlarının

Ne de çok acıtıyor her biri,

Derin ve yavaş kanatıyor çehremi.

Yapraklar…

Hiç olmamalıydılar…

Nedendir korkarım hep kurumuş sararmış cansız kaldırım yapraklarından 

Her bir çarpış daha ne kadar incitebilir

Üzebilir, acıtabilir, sızlatabilir…

Belki de esas kanatan

Ölü yaprakların bir zamanlar tutkuyla yaşadıklarını bilmekteydi

Çünkü yapraklar düşleri hep eritirdi.

Daha kaç mektup yazılabilirdi ölü yapraklar uğruna,

Daha kaç kalem kırabilirdi kalem krallığının aylak kontu?

Esmemeli artık rüzgarlar

Savrulmamalı yapraklar yüzüme, kalbime.

Tam da şu sıra yakılmalı bütün mektuplar

Kırılmalı bütün hoyrat kalemler

Yakılmalı tüm kurumuş yapraklar

Ya da yok olmalı bu canlı seddi rüzgarlarının…

Des poussières de toi 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s